digipack_music-to-surf-by_bertus-borgers_020915.indd
digipack_music-to-surf-by_bertus-borgers_020915.indd

CD: LEGACY

€17,00

 
Album trailer:

Categorie .

Productbeschrijving

Saxofonist/zanger Bertus Borgers nam met een paar jonge muzikanten een aantal songs op uit het begin van zijn carrière. Hun repetitieruimte werd in de zomer van 2015 voor een week omgebouwd tot studio voor de opnamen van het album LEGACY, dat vol staat met het bluesrock repertoire dat Bertus vroeger speelde met Sweetd’Buster, Mr Albert Show en Dirty Underwear.

Muziek van toen, gespeeld door gasten van nu.

De meeste muziek om ons heen is tegenwoordig een eindproduct van marketing. Onze muziek daarentegen is enkel een spel tussen generaties. Als muzikant op leeftijd vroeg ik Bertho, Maurice en Gio om mee te spelen met nummers die ik speelde toen ik hun leeftijd had. Onze verschillen vielen weg toen we gingen repeteren. Geheel in de traditie van rockmuziek richtten we ons bekvechtend en experimenterend op het repertoire dat we op het podium wilden laten klinken zoals het vandaag zou moeten klinken. Dit album is een selectie daaruit, zoals we het hebben vastgelegd in onze repetitieruimte Studio Bosrand.

The mass of the music around us nowadays is a finished product of marketing. Our music however is merely a game between two generations. As an aging musician, I introduced Bertho, Maurice and Gio to the songs I played when I was their age. Differences between us vanished from the moment we started rehearsing. Arguing and experimenting In the tradition of rockmusic we focussed on the repertoire, to make it sound the way it should sound today. This album is a selection of the recordings in our rehearsal room at Studio Bosrand.

– Bertus Borgers, august 2015 –

Bertus Borgers – sax, leadvocal
The Young Retro’s:
Gio Sliwa – gitaar, backing vocal
Maurice Christian George – bas, backing vocal
Wouter ‘Bertho’ Mollen – drums, backing vocal

De CD LEGACY van Bertus Borgers & The Young Retro’s wordt uitgebracht door V2 Benelux.

 

Commentaar Bertus

1. Under City Lights
Under City Lights is door mij al twee keer eerder opgenomen, met Sweetd’Buster op het live-album Gigs (1977) en met The Groove op The Groove -Live (1990). Dit is de eerste studio opname van de song die ik schreef in de jaren zeventig. Ik ben opgegroeid op een dorp en dit gaat over mijn definitieve keuze voor een leven in de binnenstad. De riff waarop het nummer drijft is destijds op Sweetd’Buster repetitie’s ontwikkeld samen met de snarenridders Paul Smeenk en Herman Deinum

2. Can’t Find My Way Home
Can’t Find My Way Home is een song geschreven door Stevie Winwood. Van zijn versie op het Blind Faith album uit 1968 heb ik weinig overgelaten, ik weet het. De Young Retro’s hebben zich georiënteerd op het arrangement dat destijds door Mr. Albert Show werd gespeeld. Het nummer zat toen in onze live-set. Voor mij is dit een echte rocksong over de schade die arrogantie aan de liefde kan toebrengen.

3. Everyday’s Torture
De band Golden Earring heeft een vrachtwagenlading aan songs afgeleverd. Veel daarvan haalden de charts. Op de een of andere manier viel ik vroeger voor een minder opvallende song van het album ‘Eight Miles High’ uit 1969. Ik heb dit nummer verschillende keren voorgesteld op repetitie’s maar de muzikanten wilde er niet aan. Nu, bij de Young Retro’s werd deze song meteen omarmd als een echte zware ballad, dus greep ik mijn kans.

4. Let It All Hang Out
In de tijd van Mr. Albert Show, zo rond 1970, vormden zich in onze hoofden de contouren van Het Establishment, de Gevestigde Orde die van plan was ons leven een verkeerde kant op te duwen. Daarom was er een song nodig waarin we konden roepen dat we daar schijt aan hadden. Toen ik de song opnieuw analyseerde stond ik toch wel een beetje te kijken van het begrip ‘computer machine’ in een tekst uit 1970.

5. Going Nowhere
Dit is echt uit het Sweetd’Buster tijdperk, halfverwege jaren zeventig. Mijn generatie begon de eerste ‘lone wolves’ op te leveren. Gasten die er vast van overtuigd waren dat zij als enige de waarheid zagen in een stad vol met blinden en die door hun koppigheid steeds verder afdwaalden van de alledaagse mensen met alledaagse beslommeringen. Improviserend en scattend, zwervend door de binnenstad en nog steeds verbaasd over de voortsnellende medemens die denkt dat hij op weg is naar iets anders...

6. (You’re Gonna Be A) Winner
Een versiersong, bedoeld om iemand aan het dansen te krijgen. De riff komt typisch uit de vingers van Sweetd’Buster bassist Herman Deinum en the Young Retro’s hebben hem dankbaar geadopteerd. Fijne live song om te spelen met een flinke vrije sax solo. Ook hierin weer een stukje scatten, maar dan van de vrolijke soort.

7. El Tarantino
Jawel, een instrumentaal nummer. Zonder tekst maar wel met een duidelijke signatuur, geïnspireerd op de film Pulp Fiction en opgedragen aan Quentin Tarantino. Ik heb er een Tex Mex lidwoord vóór gezet zodat de titel het allure krijgt van een populaire dans die naar het Brabants vertaald zou kunnen worden als ‘D’n Tarantino’. Dit is geen oud nummer van vroeger maar iets nieuws van mijn hand. Het is op dit album terecht gekomen omdat ik bij de optredens met The Young Retro’s dit nummer gebruik om iedereen af te kondigen. Een fijn ding om te spelen.

8. Get Out My Life Woman
Al op jonge leeftijd is mijn fascinatie voor muziek uit New Orleans begonnen. Als veertienjarige zocht ik op de jukeboxen van de voetbalkantines al naar de singles van Fats Domino met zijn dampende band. Get Out Of My Life Woman, geschreven door Alain Toussaint was één van de eerste Rhythm ‘n Blues songs die ik op mijn repertoire nam. Ik had de versie gehoord van Paul Butterfield’s Blues Band en een jaar later had Lee Dorsey er een geweldige hit mee. Zijn slome zang probeer ik te imiteren, maar ik geef er verder mijn eigenn draai aan.

9. Electronic Baby
Het Pièce de Résistance van Mr. Albert Show, het nummer waarmee we met veel kabaal wild springend onze optredens afsloten! Met een tekst die ik gevonden had in een boekje getiteld ‘Love Poetry’ componeerde ik een soort ode voor onze technicus die urenlang folders van geluidsapparatuur kon bekijken als ware het erotische plaatjes. Past niet meer in deze tijd, maar een kniesoor die daarop let.

extra 1. Sticks And Stones
Ray Charles is één van mijn all-time favorites. Het analyseren van het intro van deze song leverde mij onvervalste wetenschap op hoe je in no-time een liedje aan het swingen kunt brengen.

extra 2. Tell Me More
Een song van Billie Holiday die ik al eens heb opgenomen op The Groove Live begin jaren negentig met een geweldige Tineke Schoemaker als gast. Later kreeg het een vaste plek in ons familierepertoire waarbij ons Renie een ongelooflijke versie neerzet, zoals nog steeds op YouTube te zien is. Ik zing ‘m graag en het schema is altijd rijp voor wat saxwerk.

extra 3. When The Music’s Over
In 1968 ontdekten wij met Dirty Underwear hoe wij als band collectief konden improviseren in onze versie van deze Doors klassieker. In het instrumentaal middengedeelte voelde we hoe we met z’n vijven een atmosfeer konden neerzetten zonder hiervoor iets af te spreken of te arrangeren. Natuurlijk zal ik commentaar krijgen van mensen die zeggen dat ik van deze song af moet blijven. Het zij zo.

Reviews

Er zijn nog geen reviews. Wilt u een review insturen?

Schrijf de eerste review “CD: LEGACY”

*